Hundrað þúsundum ára á undan birtu var hljóð fyrsta efnissamspil okkar alheims. Hljóð tengir minningu þess sem hefur verið við það sem er að fara að gerast, endurómar dýpstu eðlishvöt mannsins, kallar á viðbrögð hvort sem það er til góðs eða ills; til sáttar eða stjórnunnar; til að gleðja eða afvegaleiða; stýra; pynta. Verði einhvern tímann endir, hvað þá? Algjör þögn? Eða mun hljóðið halda áfram að óma með þunga þess sem var: vera síðast, eins og það var fyrst?
Umvafin drunum þruma og öldugangs, gengur þú meðal hluta sem næstum eru kunnuglegir. Hið lífræna og ólífræna bráðið, í lausu lofti, umbreytt milli ógróinna forma. Þegar þú nálgast, heyrir þú rödd: Hvern ávarpar hún, á tungumáli sem þú kannast ekki alveg við? Taflmenn sem líta næstum, en ekki alveg, út eins og við þekkjum þá, vekja upp öskur hinna ásóttu. Allt blandast í óhugnanlegri tilfinningu: hefur þú áður verið hér?
Verkefnið er styrkt af Myndlistarsjóði.
Hundreds of thousands of years before light, sound was the first material interaction of our universe. Sound connects the memory of what has been to what is about to happen, resonating with the deepest instincts in humans, calling for response whether for good or for evil; for harmony or for control; to bring joy or to disorient; manipulate; torture. If there is ever an ending, what then? Absolute silence? Or will sound continue to resonate with the weight of what was: to be last, as it was first?
Surrounded by rumblings of thunder and waves, you walk among objects almost familiar. The organic and inorganic melded, suspended, morphed across unhealed shapes. As you approach, you hear a voice: to whom does it speak, in a language you do not quite recognize? A game of chess: pieces looking almost, but not quite, as we know them, evoking the cries of the haunted. All merging into an uncanny sense: have you been here before?
With support from the Icelandic Visual Arts Fund.
*Infinite thanks to Rik McNair, Móey Lýðgerður Levesque, and Réza Kalfane!